เฮ่ ไอ้กั๊มมันโผล่มาจากหลุมอีกแล้ว ไม่ได้หมายความว่าว่างแล้วนะ

แต่เริ่มเซ็ง ขี้เกียจขึ้นทุกวัน หนังสือเลยปลงๆ มั่งแล้ว ทิ้งให้ลูกหลานมาช่วยอ่านต่อแล้วกัน

ขอชีทเรียนเยอะๆ เลยครับ อาจารย์

ผมจะได้เอาไปชั่งขายได้เงินเยอะๆ

ช่วงนี้ผลาญเงินเป็นว่าเล่น อยากได้อะไรซื้อ อยากกินอะไรกิน ซื้อแหลก แทบไม่คิดถึงเงินเลยอ่ะ

ปกติยิ่งเป็นคนใช้เงินซื้อของมาบำเรอตัวเองเยอะอยู่แล้ว ยิ่งซื้อใหญ่

วันไหนเครียด ก็ผลาญเงินแก้เครียด

พอเรียนเสร็จอารมณ์บูด เพราะโดนอาจารย์บ่น ก็ผลาญเงินแก้เซ็ง

วันไหนการบ้านเสร็จ ก็ผลาญเงินฉลอง

วันไหนการบ้านไม่เสร็จ เพราะทำไม่ได้ ก็ผลาญเงินแก้กลุ้ม

…

สรุปว่า ไม่ว่าจะอารมณ์ไหนก็ผลาญเงินได้ทั้งนั้น

ล่าสุดยังมีแผนจะซื้อโต๊ะกะเก้าอี้อีกชุดนึง ราคาสามพันกว่าเยน (ก็ไม่แพงนะ) เอามาวางไว้ที่ระเบียงห้อง ไว้นั่งอ่านหนังสือไป ดูวิวไป ผึ่งลมไป จิบน้ำชาไป (แรดจริงๆ) เพราะในห้องร้อนจะตายห่า (อุณหภูมิไม่ถึงสามสิบทำเป็นกระแดะกัน) เรื่องแดดก็ไม่ต้องห่วง ร่มมี ไม้ที่จะเอาไว้ต่อขาร่มก็มี เหลือแค่ว่า ตัวเองยังจะกล้าผลาญเงินอีกสามพันรึเปล่าแค่นั้นเอง

นอกจากนี้ ยังมีรายการผลาญเงินอีกแล้วครับท่าน นั่นคือ ของสะสมโดเรมอน ซื้อเข้าไปสิ เอาเข้าไป พอรู้แหล่งล่ะ ก็รู้ที่ผลาญทันที ซื้อจนเจ้าของร้านจะถามแล้วมั้งว่ามึงจะซื้อไปถมที่ดินหรอ??? ตอนนี้ชั้นวางของในห้องชั้นนึงเนี่ย อุทิศให้โดเรมอนไปแล้วเรียบร้อย คาดว่าอีกไม่นานคงต้องอุทิศให้อีกชั้นนึงแน่ๆ

ท่าทางคงต้องใช้วิธีช่วยประหยัดวิธีเด็ดที่เคยใช้มาแล้ว อะไรนะหรอ เปลี่ยนคำว่าเยนเป็นบาท ไม่ต้องหารอะไรเลยครับ เปลี่ยนจากคำว่าเยนเป็นคำว่าบาทเท่านั้น ท่านจะหยุดซื้อทุกอย่างโดยทันที ได้ผลมากๆ  

แต่ถ้ายังไม่ได้ผล ยังใช้เงินฟุ่มเฟือยอีก ก็คงต้องวีธีสุดท้าย คือ เป็นโฮสต์ (อธิบายสำหรับคนที่ไม่รู้ว่าโฮสต์คืออะไรหน่อย โฮสต์เป็นอาชีพตามสถานผับ บาร์ ฯลฯ ไปนั่งรินเหล้า นั่งคุยกับแขก แล้วก็อาจจะ... ก็ว่ากันไปถ้าแขกต้องการ) อ่านแล้วคงสงสัยว่า แล้วหน้าอย่างแกจะเป็นได้หรอ???

ขอโทษครับ เคยเห็นหน้าโฮสต์อันดับ 1 ของชินจุกุมาแล้ว หน้าเหมือนปลาไหลมากๆ อย่างนี้กูก็เป็นได้ แล้วอีกอย่าง กลางคืนไฟสลัวๆ มองไม่รู้หรอก งานแบบนี้เค้าวัดกันที่อย่างอื่น (คงรู้กันอยู่แล้ว)

พอดีกว่า เซ็ง

ปล. เกร็ดความรู้เรื่องโดเรมอน

หลายคนคงงงว่าทำไมมีโดเรมอนสีแดงกะโดเรมอนสีเหลืองด้วยหรอ???

โดเรมอนสีแดง คือ ของวิเศษของโดเรมอน ชื่อว่า มินิโดรา เอาไว้ซ่อมตัวโดเรมอนเอง ที่จริงตัวเล็กครับ

โดเรมอนสีเหลือง คือ โดเรมอนสมัยที่ยังมีหูครับ เพราะที่จริงโดเรมอนตัวสีเหลือง แต่พอโดนหนูกัดหูจนขาดเลยช็อคสุดขีด สีตัวเลยเปลี่ยนเป็นสีฟ้าแทน ฉะนั้น ถ้าเป็นโดเรมอนตัวสีฟ้าแล้วมีหู ก็แสดงว่าไม่ใช้หูจริง เป็นหูปลอมที่เอามาใส่เอง

วันที่ 1

          ลงรถปุ๊บก็เข้ากองพันเลย รู้สึกว่าปีนี้มี 3 กองร้อย มากันทั่วทิศทั่วไทย กองร้อยนึงมาจากเหนือ เด็กเชียงใหม่ทั้งนั้น อีกกองร้อยนึงมาจากกรุงเทพฯ ไม่แน่ใจว่ามีกองร้อยจากใต้ด้วยรึเปล่า แต่ที่แน่ๆ เรากับไอ้เต้เนี่ยไม่ได้อยู่กองร้อยกรุงเทพฯ นะ ปีนี้รู้สึกว่ารถจะมาเร็วเกิน เลยขึ้นรถไม่ทัน (อ๊ะอ๊ะ ตูไม่ผิดนะเว้ย รถมันมาเร็วเกินเอง) กลายเป็นว่าเราต้องมาฟังคนในกองร้อยอู้กำเมืองกัน กูฟังไม่รู้เรื่องเว้ย มีอยู่ทีนึง เค้าสั่งนับทั้งแถว ก็นับกันมาเรื่อยๆ จนถึงตูแหละ ไอ้คนข้างหน้าเสือกนับเป็นคำเมือง มันนับว่า “ซาว!!?” แล้วกูจะนับอะไรเนี่ย?

          ต่อมาก็กินข้าวครับ ไม่มีไรเช่นกัน ไม่ได้ให้คลุกดินกินหญ้าเหมือนปีก่อน จากนั้นก็จัดหมวดหมู่ ปีนี้เราอยู่หมวด 3 ร้อย 2 เป็นพลยิงผู้ช่วยปืนกล (หน้าที่ไม่หนักมาก ถือกล่องใส่กระสุนอย่างเดียวแล้ววิ่งตามปืนกล อิอิ) จัดหมวดหมู่เรียบร้อยก็ฝึกการยิงปืนกล ตามด้วยฝึกการใช้วิทยุ ANPRC 77 (ตูลืมไปหมดแล้วอ่ะว่ามันเป็นไง) สุดท้ายจบที่การแนะนำเรื่องทั่วไป

          แล้วก็นอน..................เห็นมะ ปีนี้ไม่มีไรมากเลย คิดๆ ดูแล้ว ปี 4 มันส์กว่าเยอะ

วันที่ 2

          เช้ามาก็เริ่มที่การใช้เครื่องยิงลูกระเบิด ทำแนวระเบิดอะไรประมาณเนี่ย ผลัดแรกมันยังต้องทำเองหมด ไหนจะตอกไม้ทำแนว พันลวด ฯลฯ เรียบร้อยก็พัก ต่อมาก็เป็นเรื่องระเบิดและทุ่นระเบิด เค้าก็ฝังระเบิดแล้วจุดให้ดู มันเริ่มโชว์ของดีมั่งแล้ว แต่จะดีขึ้นถ้าหลังจากจุดชนวนใช้เวลาไม่เกิน 30 วิถึงระเบิด เพราะถ้าเกินกว่านั้นระเบิดก็อาจจะด้าน พวกตูเลยต้องลุ้นว่ามันจะด้านรึเปล่า

          ตอนค่ำก็ฝึกการเข้าตีกลางคืน ตอนนั่งแถวรอเข้าฝึกไอ้พวกเชียงใหม่มันก็เล่นพิเรนธ์ เพื่อนคุยๆ อยู่ก็มีไอ้บ้าคนนึงจุ๊ปากให้เพื่อนเงียบ แล้วมันก็บอกให้ฟังดีๆ พูดเสร็จมันก็ตดออกมาให้เพื่อนมันฟัง เที่ยวเดียวไม่พอ มันทำอีก 2 เที่ยว ไอ้ห่า!! แล้วเรื่องมีพวกมันคุยกันก็มีแต่เรื่องผู้หญิง อีนี่น่า.... อีนั่นแม่งน่า... ตามประสาพวกนักเรียนเทคนิค (เห็นมีหลงเรียนวิทยาลัยศิลป์คนนึง ว่างๆ มันก็จะชอบรำโขนให้ดู ไม่ก็ร้องเพลงฉ่อย เพลงอีแซวอะไรของมันให้ฟัง)

วันที่ 3

          เริ่มที่การจัดรูปขบวน ลืมแล้วเช่นกันว่ามีไรมั่ง ต่อมาก็เข้ายิงปืนฉับพลันในป่า แล้วตูก็ทำไรผิดไม่รู้จำไม่ได้ เลยโดนทำโทษให้เอารังมดแดงไปเคาะหัว ยังดีมดไม่เยอะ เพราะตูเคาะเบาๆ ใครจะโง่เคาะแรงวะ ตอนเข้าไปยิงฉับพลันในป่ายังไม่เท่าไหร่ แต่ตอนลงกลับนี่ดิ ตูงงทางว่ะ โชคดีที่กูไม่หลงร้องไห้กลางป่า (- -‘)

          หลังจากนั้นก็พักผ่อนยาวครับ ตอนบ่ายก็เรียนการปรับการยิง ค81 เป็นเครื่องยิงลูกระเบิดที่ต้องหยอดลูกระเบิดทางปากกระบอก หย่อนลงปุ๊บก็รอเสี้ยววิมันก็จะพุ่งออกไปเอา มึงไม่เอาหัวหลบก็โดนหัวมึง...ตาย!!! ตอนตูหยอดตูก็กลัว กูเป็นไรแล้วแม่กูจะอยู่กับใครเนี่ย

          ตอนค่ำก็ฝึกยิงปืนเวลากลางคืน

วันที่ 4

          วันที่ทุกคนอยากให้มาถึงมากที่สุด เพราะตลอดเช้าจะเป็นการชมการสาธิตการตรวจสภาพความพร้อมรบ เค้าก็จะให้พวกทหารเกณฑ์มันมาแสดงการซ้อมรบให้ดู มีระเบิดควัน มีการจุดไฟเป็นแนวเพลิง มีการยิงปืนกล ฯลฯ แสดงเพียบ มีเปิด Soundtrack Pearl Harbor ประกอบซะด้วย แสดงเสร็จก็ให้พวกเราลงไปชมอาวุธ แผนที่ แล้วก็สารพัดของที่มันจะขนมาโชว์

         หลังจากนั้นก็เรียนเรื่องการใช้เครื่องหาพิกัดด้วยสัญญาณดาวเทียมระบบ GPS (Global Position System) หรูซะ กองทัพใช่ย่อยแฮะ

          ตอนบ่ายก็เป็นเรื่องการฝึกการเข้าตี ทำไรมั่งจำไม่ได้แล้ว แต่ที่แน่ๆ ตอนหลังมันมีให้เล่น Paint Ball ด้วย แต่ตูขี้เกียจว่ะ

          กลางคืนก็ฝึกเรื่องการเคลื่อนที่ในเวลากลางคืน มีการจุดพลุส่องแสงโชว์ด้วย ปีนี้มันขนมาโชว์เพียบ

วันที่ 5

          เช้าตรวจสภาพความพร้อมรบ ทำไรมั่งหว่า (- -‘) ต่อมาก็ตั้งรับเวลากลางวัน ไม่ได้ฝึกไรเลยนอกจากขุดหลุมตั้งรับ ก็มันเป็นผลัดแรกนี่หว่าเลยต้องทำทุกอย่าง

          ตอนบ่ายขึ้นเขาแหลมไปฝึกการยิงปืนกล M60 แต่ แต่ แต่ เดินกันหลงทางครับ เอาล่ะสิ มีเรื่องมันส์มั่งแล้ว เดินหลงกันเพียบเพราะแถวมันขาด เลยต้องหยุดรอครูฝึกขึ้นมา ระหว่างนั้นก็ลือกันใหญ่ เห็นบอกว่าไอ้ผู้พันคนนึงมันไปสั่งตัดต้นไม้ใหญ่ตอนที่เค้ามาเตรียมที่เตรียมทางก่อนเข้าค่ายวันแรก เค้าบอกว่า รด. ที่อาสามาช่วยเตรียมงานก่อนก็ไปตัด หลังจากนั้นเงาหัวหายกันเลยครับ ต้องพาไปรดน้ำมนต์ที่วัดกัน พอมีคนไปจุดธูปของขมา ขอให้ไอ้คนที่เดินหลงทางหาทางเจอ ไอ้ที่เราเดินหลงทางกันอยู่ก็เจอทางซะงั้น (อันเนี่ยจะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่นะครับ ที่เล่ามาเนี่ยบางส่วนมันก็ลืมไปแล้ว บางส่วนมันก็จำได้คับคล้ายคับครา) ตอนเจอถนนที่จะพาไปที่ซ้อมยิงเนี่ยไอ้ครูฝึกว่าก็ด่าพวกตูอีก เลยทำโทษซะงั้นล่ะ

          ฝึกเสร็จก็กลับที่พัก คืนนี้ได้พักกลางป่ากลางแจ้งเลยครับ นอนดูดาวกัน ไอ้ข้างๆ ก็แหกปากร้องเพลงเข้าไป แต่ที่แน่ๆ ตอนที่หลงทางกันเนี่ย ไอ้ครูฝึกที่นั่งเฝ้าฐานที่เนี่ยกับบางคนที่เดินขึ้นไม่ไหวก็เจอของดีเหมือนกัน แต่จำไม่ได้แล้วแหละว่ามีไร

วันที่ 6

          เริ่มต้นวันรองสุดท้ายด้วยการฝึกตั้งรับ ก็ไม่มีไร มีแค่ไปทำเพิงกำบัง เสร็จก็นั่งพักรอเข้าตีเรียบร้อยก็พักผ่อนยาวอีก ตอนค่ำเรียนการร่นถอยในเวลากลางคืนก็ไม่มีไรเช่นกัน แค่เดินกลับกองพันแค่นั้นเอง ดูเหมือนไม่มีไร แต่เดินกันลิ้นห้อย บางคนแทบจะต้องให้เพื่อนลากกลับ

วันที่ 7

          วันสุดท้ายแล้วครับ ไม่มีไรเลย เอาเครื่องสนามคืน ฟังสรุปผลการฝึกแล้วก็วิ่งไล่ถ่ายรูปกัน ไอ้ที่เรียนวิทยาลัยศิลป์ก็โชว์โขนให้ดูอีก เอาเข้าไป

          จากนั้นก็กลับครับ จบกันที เทียบๆ แล้วปีนี้มันสบายมากแต่ไม่มันส์เลยอ่ะ ปี 4 สนุกกว่าเยอะ และบรรยากาศตอนเลิกมันก็ต่างกันชัดเจน ปีนี้ฝึกจบก็จบกัน ไม่มีความรู้สึกผูกพันกันมากเพราะมันไม่ได้ผ่านความยากลำบากด้วยกันมา ตอนปี 4 น้ำตาปริ่มกันเป็นแถว

          จบเรียบร้อย เราไม่รู้เป็นไง อะไรดลใจให้ชีวิตเราพลิกผันมาเดินทางนี้ก็ไม่รู้ ตั้งแต่ตอนขึ้น ม. 4 แล้ว ไม่อยากจะเรียนเลย ยังหาเรื่องไปเอ็กซ์เรย์ตีนเพราะเอ็นเรามันผิดปกติ จะได้ไม่ต้องเกณฑ์ทหาร หรือเรียน รด. แต่มาจนวันที่เราตัดสินใจไปเรียนปี 4 ต่อพร้อมกับไอ้เต้ เราว่าเราไม่คิดผิดเลย มันสอนอะไรเราหลายอย่าง—ถึงตอนฝึกเราจะจำอะไรไม่ได้มากก็เหอะ สิ่งที่เราได้มันไม่ใช่วิชาการในห้องเรียน แต่มันสอนให้เรารู้จักรสชาติของคำว่า “ชีวิต”